Ƹ̵̡Ӝ̵̨̄Ʒ님의 프로필You're Definitely On The...사진블로그리스트기타  |  도구 도움말 |
|
|
8월 27일 "Niye?" Diye Sormayı İhmal EtmeyinVergi müfettişi çiftliğin yanında arabasını durdurdu ve yanına gelen yaşlı amcaya "çiftliğinizi incelemek istiyorum" dedi.
"İçeri girmeseniz iyi olur" dedi çiftçi.
Müfettiş asabi bir sesle "Benim istediğim yere girme yetkim var. Bu kimliği görüyor musun?" dedi, cebinden bir kimlik çıkarıp, çiftçinin yüzüne uzattı. "Bu kart istediğim her yere girebileceğimi söylüyor ve ben de çiftliğinize gireceğim."
Amca omzunu silkti ve müfettişi bırakıp çiftlik işlerine geri döndü.
Beş dakika sonra duyduğu bağırtılara başını çevirip baktı ki:
Müfettiş çığlık ata ata, topukları da arkasına değe değe çitlere doğru koşuyordu.
Hemen arkasında da ödüllü boğası Tosun.
Tosun kovanına çomak sokulmuş arılardan daha sinirliydi ve her an müfettişe daha çok yaklaşıyordu. Seslendi:
"Kartını göster, kartını göster!"
TERCÜMEDİR
8월 26일 "Sana Ayak Bağı Oluyorum, İstersen Biraz Uzaklaşayım"Bu sözü kim söylemiş olabilir size göre: "Sana ayak bağı oluyorum, istersen biraz uzaklaşayım." Evet, bildiniz. Hayrünnisa Gül, Cumhurbaşkanı adayı olan eşine söylemiş. Artık herkes açıkça yazıyor: İş anlaşıldı, asıl problem Hayrünnisa Hanımın başörtülü oluşu... Çünkü Abdullah Gül'ün kendisi ile ilgili iddiaların üstü teker teker çiziliyor. Evet, diller çözüldü ve asıl itiraz ortaya döküldü: - Eşinizin başörtüsü... Sorun bu: - Hayrünnisa Gül ne olacak? İşte bir gerekçe öne sürüyor: - Cumhurbaşkanı olacak olan benim, eşim değil.
Bir gerekçe daha: - Eşimin kişisel tercihidir. Bir insan hakkıdır. Saygılı olmak lazım. Yooo! bunlar tatmin etmiyor. - Hayrünnisa hanımın başörtüsü ne olacak? Soru, başkomutan eşi, resepsiyonlar, kabul resimleri, askerlerin tavrı Acaba böyle bir tazyikin evdeki yansıması nedir? Ne hisseder eşler, çocuklar, babaları böyle bir kuşatmaya maruz kalınca? İşte orada söylemiş Hayrünnisa hanım o sözleri: -Sana ayak bağı oluyorum. İstersen biraz uzaklaşayım. Bir çocuk kitabı yazarı dostumun kitabı vardı, ismi şöyleydi: - Nereye kaçar kelebekler yağmur yağınca? Bu soruya yansıyan kuşatılmışlık hissi içimi acıtmıştı. Sonra, bir orman yangınında kaplumbağanın kuşatılmışlığına dair bir yazı Ben, başörtülü genç kızların böyle bir kuşatılmışlık yaşadığını düşündüm Ve Hayrünnisa hanım, o sözü ilk söyleyen insan değil. -Sana yak bağı oluyorum, istersen biraz uzaklaşayım. Nereye uzaklaşır bir anne? Eşinden nasıl uzaklaşır, çocuklarını ne yapar? Yoksa çocuklar da mı Hayrünnisa hanım o sözü ilk söyleyen değildi, dedim. Eşiniz sizin başörtünüz yüzünden terfi edemiyorsa... Eşiniz sizin başörtünüz yüzünden yargı yolu kapalı bir ihraca maruz Eşiniz, sizin başörtünüz yüzünden fişleniyor, görevden alınma riski Ne yaparsınız? - İstersen boşanalım, diyenler oldu. - Lojmanlarda kalmamayı çare gibi görenler oldu. - Başımı açsam fişlenmekten kurtulur muyuz? diye düşünenler oldu... - Bir süre ayrı yaşasak? diyenler oldu. - Peruk taksam razı olurlar mı acaba? diye düşünenler oldu. Boşananlar oldu... Başlarını açanlar oldu... Peruk takanlar oldu...Ve o Hepsinde müthiş bir kaçış duygusu vardı bunların... Hepsinde bir işkence Bu ülkenin kadınlarına çok ağır bir bedel ödettik şu geçen on yıl içinde... Utanç verici bir durumdur bu. Şimdi bir gazete, yeni seçilen milletvekillerinin başörtülü eşlerini Utanç verici bir durumdur bu, diyorum yeniden. Bir cumhurbaşkanı adayına, eşinin başörtüsü sorununu nasıl halledeceği O Cumhurbaşkanı adayının, Cumhurbaşkanı olarak Türkiye'ye yapacağı hizmet, Tıpkı daha önce, başörtülü genç kızların eğitimlerinin Türkiye'ye katkısını Ne oldu bize?
Bu yasağı niye koyduk biz? Bu yasağın Türkiye'ye bedeli nedir? Bu yasak bir toplumsal sancı halinde neden devam eder? Millet, eşi başörtülü 250 milletvekilini seçmiş göndermiş. Demek halkta
bir yasak şablonu yok. Ne yapacaksınız bu milleti? Milletin neresine düşer başörtüsü yasakçıları?
Bu sorular anlamsız mı? 8월 22일 Nikah Töreni KazasıAşağıda linkini verdiğim videoda gelinimizin utanması içimizi acıtıyor. Onu o haliyle seven damadımız ise koltuklarımızı kabartıyor. İkisine de içimizde bir sıcaklık hissediyoruz. Evlilik işte böyle birşey. Geçenlerde de bir televizyon haberinde, kırk yıllık yatalak eşine ve zihinsel özürlü tek çocuklarına bakan bir emekli öğretmenimizi tanıdık. "Ben Rabbime dua ediyorum: onlara uzun ömürler versin; hep bakarım ikisine de. Çünkü hanımımı da oğlumu da çok seviyorum." diyordu.
8월 19일 İnanıyorumİnanıyorum ki gerçek aşk vardır ve en başından beri orada bir yerdedir.
İnanıyorum ki insanlara yeniden şans verilmeli, yine şans verilmelidir.
İnanıyorum ki en güzeli, insanlara hep eşit muamele etmektir. Çünkü içlerini asla bilemeyiz.
İnanıyorum ki iyi şeyler hep, yaptıkları işe gönlünü verenlerin başına gelir.
İnanıyorum ki susuşlar en yalın, en yalansız konuşmalardır.
İnanıyorum ki temiz bir kâlp en doğru yol göstericidir.
İnanıyorum ki biz Allah'a yardım edersek, O bizi asla insanların yardımına muhtaç etmez.
İnanıyorum ki dinlemeyi bilen yetişkinlere, çocuklar çok şey öğretir.
İnanıyorum ki şakalar, fıkralar, karikatürler insanların makul olmalarına çok yardımcı olur.
İnanıyorum ki hayattan zevk almamızın biricik yolu, yaparken de yaptıktan sonra da zevk aldığımız şeyleri iş edinmekten geçer.
İnanıyorum ki sevmek ve sevilmek, birbirinden bağımsız ve tamamen farklı iki şeydir.
İnanıyorum ki hiçbir şeyin en iyisi henüz yapılmamıştır ve onu bizim yapma ihtimalimiz her zaman vardır.
İnanıyorum ki verdiğimiz söz, artık boynumuzun borcudur. Ve en öncelikli borcudur.
İnanıyorum ki çocuklarımıza bol masal anlatmalıyız. Masal kahramanları onlara hayat boyu yol gösterecek en sevimli yıldızlardır.
DERLEMEDİR
8월 16일 Affetmek mi? Asla!Öğretmen, "çocuklar, önümüzdeki hafta hayat deneyi yapacağız" dedi
ve pazartesi günü birer plastik torba ve birer kilo patates getirmelerini istedi. Pazartesi sabahı sıralarının üzerinde patatesler, kendisine meraklı gözlerle
bakan öğrencilerine yapmaları gerekeni söyledi:
"Şimdi, bugüne kadar affedemediğiniz her kişi için bir patates alıp
üzerine onun adını yazın ve torbanızın içine koyun." Bazı öğrenciler torbalarına ikişer-üçer patates koyarken,
bazılarınınki sekizi-onu buldu. Öğretmen, kendisine "Peki şimdi ne olacak?"
der gibi bakan öğrencilerine deneyin işleyişini anlattı:
"Bu hafta boyunca okulda, sokakta, evde, nereye giderseniz gidin,
bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız.
Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken sıranızın üstünde, hep yanınızda olacaklar." Bir hafta geçti, ertesi Pazartesi hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler hep bir ağızdan şikayete başladılar: "Hocam, yaktınız bizi ya!" "Canımız çıktı bir hafta boyunca."
"Koku da cabası!" "Valla, hem sıkıldık, hem yorulduk"
Öğretmen gülümsedi:
"Öyle mi? O zaman, artık affettiğiniz kişilerin adının yazılı olduğu
patatesleri çöpe atabilirsiniz."
Bir dakika sonra öğrencilerin elinde ne torba, ne patates kalmıştı.
Affetmemeyi karşımızdakini cezalandırmak olarak algılıyoruz,
ama aslında kendi ruhumuza ağır ve nahoş yükler taşıtmıyor muyuz?
ALINTIDIR
8월 15일 İdeal Koca
Tenis kulübünün duşunda birkaç adam sandalyelere oturmuş, duş sırasını beklemektedir. Sandalyelerden birinin üzerindeki bir cep telefonu uzun uzun çalar. Yan sandalyedeki adam açar: — Alo — Merhaba canım, benim. Kulüpte misin? — Evet — İyi. Ben çarşıdayım. Çok güzel bir deri ceket gördüm. Harika bir şey… Alabilir miyim diye soracaktım… — Kaç para? — Biraz pahalı ama harika bir şey: 2,000 YTL — İki bin lira bir deri ceket için fazla ama, madem beğendin, al bari.
— Sağol canım benim. Ha, bir de mağazaya girmeden bir oto galeride çok şirin bir araba gördüm. Minnacık. Görsen bayılırsın. Tam bir şehir arabası. Biliyorsun senin koca mersedesin bana zor geliyor. Satıcıyla konuştum, çok da az benzin yakıyormuş. Ne dersin bi tanem? — Fiyatı da minnacık mı o minnacık arabanın? — Sadece 25,000 YTL imiş canım yaa... — Hmm! 25 bin liraya araba... Fiyatına airbag, klima, merkezi kilit, elektrikli cam, abs dahilse tamamdır. — Harikasın bitanem yaa… — Ha kapatmadan, hani şu geçen dergide gördüğüm yazlık vardı ya, sen 300,000 çok o ev için demiştin. Evi satan firmaya da şöyle bir uğradım, evin arka bahçesi çok genişmiş ve bir de minik, şirin bir havuzu varmış, yaa! Gösterdiler hep fotoğraflarını. — Ama yine de 300,000 çok bir yazlık için. — Onu da konuştum, bize indirim yaptılar, peşin ve nakit verirsek 275,000'e olabilir diyorlar. Bankadaki hesabımızda da 300,000 birikmiş. Eve de, arabaya da yetiyor, ceketi de kredi kartıyla alırım. Ne dersin? — İyi, gerçekten 275,000'e ineceklerse olur, onu da al. — Tamam, kocaların en tatlısı… Akşam görüşürüz canım. Seni seviyorum. — Ben de… Görüşürüz.
Soyunma odasındaki herkes hayretle, telefon konuşmasını dinledikleri ideal kocaya bakmaktadır. Adam telefonu kaldırır, sallayarak sorar: — Hey, bu telefon kimin, bilen var mı?"
8월 13일 Kanada'ya Taşınan Mersinli
Sevgili Günlük 12 Ağustos 14 Ekim 11 Kasım 2 Aralık 12 Aralık 19 Aralık 22 Aralık. 25 Aralık 27 Aralık 28 Aralık 4 Ocak 3 Mayıs 10 Mayıs
8월 12일 Her Ne İsen En Iyisi Sen OlDağ tepesinde bir çam olamazsan
Vâdide bir çalı ol, Fakat oradaki en iyi küçük çalı sen olmalısın. Çalı olamazsan bir ot parçası ol, Bir yola neşe ver. Bir misk çiçeği olamazsan bir saz ol, Fakat gölün içindeki en canlı saz sen olmalısın. Hepimiz kaptan olamayız, tayfa olmağa mecburuz. Dünyada hepimiz için birer şey var, Yapılacak büyük işler, küçük işler var. Yapacağınız iş, size en yakın olan iştir. Cadde alamazsan patika ol, Güneş olamazsan yıldız ol; Kazanmak ya da kaybetmek ölçü ile değildir. Sen her neysen, onun en iyisi olmalısın! Douglas Malloch
Kıl Beni Ey NamazKıl beni ey namaz!
Çöllerden topla hücrelerimi. Rahmetinin vahasında ağırla bu yitik kalbi. Kıl beni ey namaz! Secdede ruhumu yeniden fısılda bana. Şahdamarı yakınlığından emzir bu puslu bedeni. Kıl beni ey namaz! Küçülsün dağlar. Denizler taşsın. Dağılsın kalabalıklar. Rüku rüku doğrult eğriliklerimi. Kıl beni ey namaz! Topla sevdalarımı kırık aynaların çatlaklarından. Ömrüme ilikle sevinçlerimi. Firuze düşler düşür alnımın şafağına. Kıl beni ey namaz! Tenim İbrahim gibi ateşe düşmüşken, Uzak tut nefsimin Nemrut'undan beni, Gül kokulu serinlikler yağdır yüreğime. Göz nurum ey! Canım namaz! Ömrüm namaz! Secdene al beni de. Gül değdir gönlüme. Aşkına yaz beni de, yârim namaz. Kıl beni ey namaz! Günahın, isyanın, nisyanın kuytusunda büyüttüğüm Pişmanlığımın yüzünü yerden kaldır. Utandırma beni. Al karanlıklarımı, Gözbebeğinde yıka. Kıl beni ey namaz! İnsan kıl beni. Doğru kıl. Duru kıl. Diri kıl. (ALINTIDIR)
8월 8일 Fırtına Çıktığında UyuyabilirimYıllar önce bir çiftçi, fırtınası bol olan bir tepede bir çiftlik satın almıştı. Yerleştikten sonra ilk işi bir yardımcı aramak oldu. Ama ne yakındaki köylerden ne de uzaktakilerden kimse onun çiftliğinde çalışmak istemiyordu. Müracaatçıların hepsi çiftliğin yerini görünce çalışmaktan vaz geçiyor, burası fırtınalıdır, siz de vazgeçseniz iyi olur diyorlardı.
Nihayet çelimsiz, orta yaşı geçkince bir adam işi kabul etti. Adamın haline bakıp "çiftlik işlerinden anlar mısın?" diye sormadan edemedi çiflik sahibi. "Sayılır" dedi adam, "fırtına çıktığında uyuyabilirim". Bu ilgisiz sözü biraz düşündü, sonra boşverip çaresiz adamı işe aldı. Haftalar geçtikçe adamın çiftlik işlerini düzenli olarak yürüttüğünü de görünce içi rahatladı. Ta ki o fırtınaya kadar:
Gece yarısı, fırtınanın o müthiş uğultusuyla uyandı. Öyle ki, bina çatırdıyordu. Yatağından fırladı, adamın odasına koştu: "Kalk, kalk! Fırtına çıktı. Herşeyi uçurmadan yapabileceklerimizi yapalım." Adam yatağından bile doğrulmadan mırıldandı: "Boşverin efendim, gidin yatın. İşe girerken ben size fırtına çıktığında uyuyabilirim demiştim ya." Çiftçi adamın rahatlığına çıldırmıştı. Ertesi sabah ilk işi onu kovmak olacaktı, ama şimdi fırtınaya bir çare bulmak gerekiyordu.
Dışarı çıktı, saman balyalarına koştu: A-aa! Saman balyaları birleştirilmiş, üzeri muşamba ile örtülmüş, sıkıca bağlanmıştı. Ahıra koştu. İneklerin tamamı bahçeden ahıra sokulmuş, ahırın kapısı desteklenmişti. Tekrar evine yöneldi; evin kepenklerinin tamamı kapatılmıştı. Çiftçi rahatlamış bir halde odasına döndü, yatağına yattı. Fırtına uğuldamaya devam ediyordu. Gülümsedi ve gözlerini kapatırken mırıldandı: "Fırtına çıktığında uyuyabilirim"
Sıkıntılara zihnen (bilgi, plan), mânen (dua), maddeten (tedbir) hazırsanız, fırtına çıktığında uyuyabilirsiniz. Hayatınız boyunca.
TERCÜMEDİR
Sevgiyle kalın Şahit Seçerken Dikkat Edin :)Küçük bir kasabanın mahkeme salonunda savcı, oldukça yaşlı bir büyük anneyi şahit kürsüsüne çağırır ve sorar:
- Beni tanıyor musunuz bayan Jones?
- Niye? Elbette seni tanıyorum William. Hem de ta gençliğinden beri. Açıkçası benim için büyük hayal kırıklığısın. Yalan söylersin, karını aldatırsın, insanların aklını karıştırırsın, arkalarından konuşursun. Kendini bir halt sanıyorsun ama beş para etmezsin.
Savcı hiç beklemediği bu cevaptan afallar. Ne soracağını bile unutur, gözlerini boşlukta dolaştırır, avukatla göz göze gelir, zaman kazanmak için sorar:
- Pekala bayan Jones, savunma avukatını tanıyor musunuz?
- Bradley mi? Elbette onu da sümüklü olduğu zamanlardan beri tanıyorum. Tembel, bağnaz, alkoliğin teki. Kimseyle doğru dürüst bir ilişki kuramaz ve kasabamızın gördüğü en berbat avukat. Zavallı karısını da aldatıp durur. Karını ondan uzak tut.
Savunma avukatı yerin dibine geçmiştir. Ortalık sessizliğe bürünür.
Hakim savcıyla avukatı yanına çağırır, gözlüklerinin üzerinden ikisine de bakar, sesini alçaltır ve tane tane konuşur:
- Kulaklarınızı iyi açın çakallar! Eğer biriniz kadına beni tanıyıp tanımadığını soracak olursa, onu doğruca elektrikli sandalyeye gönderirim.
TERCÜMEDİR
8월 7일 Daha Az Şansı Olanlara Dair Bir Hikaye
Okuma ve öğrenme zorluğu çeken çocuklara özel eğitim veren bir okul için bağış toplama yemeğinde, çocuklardan birisinin babası okulu ve kendini adamış öğretmenleri kutladıktan sonra şöyle bir soru sordu:
"Dışarıdaki etkenler tarafından etkilenmedikçe her şey mükemmel bir şekil ve sırada yaratılıyor. Ama yine de oğlum Shay, diğer çocukların öğrendikleri gibi öğrenemiyor. Diğer çocukların anlayabildikleri gibi anlayamıyor. Oğlumda doğal olması gerekenler şeyler nerede?"
Bu soru karşısında dinleyiciler sessiz kaldılar.
Baba devam etti: "Ben inanıyorum ki, dünyaya fiziksel ve zekâ engelli Shay gibi bir çocuk geldiğinde, diğer insanlar kendi doğalarını gösterme fırsatını buluyor. Bu da insanların o çocuğa davranış şekillerinde kendini gösteriyor."
Ve sonra özürlü oğluyla beraber yaşadıkları bir olayı anlatmaya başladı:
Bir gün oğlumla parkta gezerken oğlumun tanıdığı birkaç çocuğun baseball oynadıklarını gördük. Shay sordu, "Acaba oynamama izin verirler mi?"
Çoğu çocuğun Shay gibi bir çocuğun takımlarında oynamasını istemeyeceklerini ama ayni zamanda eğer oğluma izin verirlerse, onun çok ihtiyaç duyduğu, "engellerine rağmen başkaları tarafından kabul edilmenin özgüveni ve sahiplenme duygusunu" kazanacağını da biliyordum.
Çocuklardan birinin yanına yaklaştım ve doğrusu fazla bir şey beklemeyerek Shay'in oynayıp oynayamayacağını sordum. Çocuk şöyle danışabileceği birilerine baktı ve sonra "Şu anda 6 sayı gerideyiz ve oyun sekizinci turunda. Herhalde takıma girebilir ben de onu dokuzuncu turda vurucu olarak sokmaya çalışırım" dedi.
Shay büyük bir gayretle takımın yanına gitti ve yüzünde kocaman bir gülümseme ile takım tişörtünü giydi. Bense gözlerimde yaş, kalbim sımsıcak duygularla dolu onu izledim. Çocuklar oğlunun kabul edilmesinden dolayı benim mutluluğunu gördüler. Sekizinci turun sonunda "Shay'in takımı" birkaç puan kazandı ama hâlâ 3 sayı gerideydi.
Dokuzuncu turun başında Shay eldiveni eline geçirdi ve sağ açığa çıktı. Ona doğru hiç top isabet etmemesine rağmen oyunda olmaktan son derece mutluydu ve ona tribünlerden el salladığımı gördüğünde yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
O turun sonunda Shay'in takımı yine puan kazan di. Şimdi bütün kaleler doluydu, takımın oyunu kazanma şansı ortaya çıkmıştı ve topa vurma sırası Shay'e gelmişti.
Bu noktada kaybetme riskini göze alıp, Shay'in vurucu olmasına izin verecekler miydi? Evet, hiç tereddüt etmeden Shay'e sopayı vermişlerdi. Herkes onun topa isabet ettirme şansının sıfır olduğunu biliyordu. Çünkü bırakın topa vurmayı, Shay sopayı elinde tutmasını bile bilmiyordu ki...
Ama Shay sahaya çıktığında diğer takımın top atıcısı, Shay'in takiminin, kazanma şanslarını bir kenara bırakarak Shay'e bu fırsatı tanıdıklarını görünce, birkaç adim öne gitti ve yumuşak bir şekilde topu Shay'e doğru fırlattı. İlk topa Shay zorlukla sopayı savurdu ama ıskaladı. Atıcı birkaç adım daha öne doğru geldi ve topu yine yumuşak bir şekilde Shay'e doğru attı. Shay sopayı savurdu ve top hafifçe Shey'in sopasına çarparak atıcının ayaklarının dibine düştü.
Oyun şimdi bitecekti: Atıcı topu ayaklarının dibinden alıp ilk kaledeki adamına kolaylıkla atacak ve Shay'i sobeleyerek oyunu bitirecek, Shey'in takımı yenilecekti.
Ama atıcı topu aldı ve ilk kaledeki adamı yerine onun başının üzerinden takım arkadaşlarının erişemeyeceği yere fırlattı.
Tribünlerdeki herkes ve iki takım da bağırmaya başladılar, "Shay, ilk kaleye koş, ilk kaleye koş!"
Shay hayatında hiç bu kadar uzağa koşmamıştı ama ilk kaleye gidebildi. Şaşkınlıktan büyümüş gözleriyle yere çöktü.
Herkes bağırmaya devam etti, "İkinci kaleye koş, ikinci kaleye koş" Nefes nefese Shay zorlukla ikinci kaleye koşabildi. Shay ikinci kaleye geldiği sırada açık sahada diğer takımdan biri topu almıştı... Takimin en küçüğü olan bu çocuk kahraman olma şansını elinde tutuyordu. Topu ikinci kaledeki adamına atabilirdi ama top atıcısının niyetini anladığından o da kasıtlı olarak topu o kaledeki arkadaşının başının üzerinden uzağa attı.
Herkes bağırıyordu, "Shay, Shay, Shay, bütün yolu koş Shay"
Karşı takımdan birinin yardım ederek onu üçüncü kaleye doğru döndürmesiyle Shay üçüncü kaleye doğru koşmaya başladı.
Shay üçüncüye gelirken diğer takımdaki çocuklar ve seyirciler ayağa kalkmışlardı ve bağırıyorlardı, "Shay, hepsini koş! Hepsini koş!" Shay hepsini koştu ve oyunu takımı için kazanan bir kahraman olarak herkes tarafından alkışlandı.
"O gün", dedi babası, gözlerinden yaşlar aşağıya doğru süzülerek, "iki takımdaki çocuklar da dünyaya bir parça sevgi ve insanlık getirmeyi başardılar".
Shay bir sonraki yaza yetişemedi. O kış öldü. Bir kahraman olduğunu ve babasını mutlu ettiğini, ve eve geldiğinde annesinin de gözyaşları içinde onu kucakladığını asla unutmadı.
TERCÜMEDİR
8월 6일 İlham Veren Fikirler- Öfke, dilin beyinden hızlı çalıştığı tek durumdur.
- Geçmişi değiştiremeyiz. Ama gelecek hakkında endişelenerek yaşadığımız günü berbat edebiliriz.
- Sev. Sevileceksin.
- Allah, tercihi Kendisine bırakanlara en iyisini verir.
- Bütün insanlar aynı dilde gülümser.
- Herkesin sevilmeye ihtiyacı vardır. Bilhassa hak etmeyenlerin.
- Bir insanın serveti, ebediyete ne kadar harcadığıyla ölçülür.
- Gülümseme Allah'ın nurunun yansımasıdır.
- Herkesin bir güzelliği vardır. Ama herkes onu göremez.
- Ebeveynler, ancak çocuklarına öğrettiği şekilde yaşarlarsa öğretebilmiş olurlar.
- Elindekiler için Allah'a şükret. Elde etmek istediklerin için de yine O'na güven.
- Kalbini dünün üzüntüleri, yarının endişeleri ile doldurursan, şükredeceğin bugünün olmaz.
- Bugün alacağın karar, bugün değil, yarın etkili olacaktır.
- Gülmeye de vakit ayır. Gülmek ruhun müziğidir.
- Sevgi, karşıtlıklara rağmen birlikteliğe devam etmekle güçlenir.
- Keskin balta kemiği kırar. Tıpkı keskin kelimenin kalbi kırdığı gibi.
- Bir zorluğun üstesinden gelmenin sadece bir yolu vardır: onun üzerine gitmek.
- Başımıza gelenleri itirazsız kabul ediyorsak, işte bu şükürdür.
- Sevgi, ne kadar çok kişiye bölersek bölelim, azalmayan tek şeydir.
- Mutluluk henüz sahip olmadığın diğer şeylerle artar, ama onlara ihtiyacı yoktur.
- Birine kızgınlıkla geçirdiğin her saat, bir daha ele geçiremeyeğin 60 mutlu dakikadır.
- Nerede ve kime denk gelirse, ne şekilde yapabiliyorsan, yardım et.
ALINTIDIR
8월 3일 İnanç, Güven, ÜmitKöy sakinleri yağmur duasına çıkmışlardı. Bütün köy ahalisi toplandı. İçlerinden birinde şemsiye vardı.
Bu inançtır.
Babalar bebeklerini havaya hoplatır, çocuklar gülmekten bayılır. Yere düşeceklerini akıllarına bile getirmezler. Çünkü babası onu tutacaktır.
Bu güvendir.
Yatağımıza girerken yarın uyanıp yaşamaya devam edeceğimize dair teminatımız yoktur. Ama yine de ertesi güne dair planlar yaparız.
Bu ümittir. İnancınızı, güveninizi, ümidinizi hiç kaybetmemeniz dileğiyle.
TERCÜMEDİR 8월 2일 Bakmadığımı SanıyordunBakmadığımı sanıyordun ama Yaptığım ilk resmi buzdolabının kapısına astın Ve ben hemen yeni birini yapmak istedim.
Bakmadığımı sanıyordun ama Bir sokak kedisini beslediğini gördüm Ve hayvanlara iyi davranmanın güzel bir şey olduğunu öğrendim.
Bakmadığımı sanıyordun ama Gözlerinden gelen yaşları gördüm Ve bazen canımın yanabileceğini, ağlamanınsa iyi geleceğini anladım.
Bakmadığımı sanıyordun ama En sevdiğim kurabiyelerden yaptığını gördüm Ve küçük şeylerin de özel olabileceğini fark ettim.
Bakmadığımı sanıyordun ama Seni dua ederken işittim Ve her zaman derdimi dökebileceğim bir Rabbimin olduğunu, ona güvenebileceğimi öğrendim.
Bakmadığımı sanıyordun ama Bana iyi geceler öpücüğü verdiğini hissettim Ve kendimi güvende ve seviliyor hissettim.
Bakmadığımı sanıyordun ama Bir yemek hazırlayıp hasta olan komşumuza götürdüğünü gördüm Ve insanların birbirine sahip çıkması gerektiğini anladım.
Bakmadığımı sanıyordun ama İnsanlara karşılıksız olarak zamanını ve paranı verdiğini gördüm Ve elinde bir şeyleri olanların, olmayanlarla paylaşması gerektiğini öğrendim.
Bakmadığımı sanıyordun ama Evimizin ve içindekilerinin iyi olması için çaba sarf ettiğini gördüm Ve bize verilenlere iyi bakmamız gerektiğini anladım.
Bakmadığımı sanıyordun ama Ben senden, bilmem gereken hayat derslerini öğreniyordum Ve büyüyünce nasıl iyi ve üretken bir insan olunacağını...
Bakmadığımı sanıyordun ama Ben sana bakıyordum Ve bakmadığımı sandığın zamanlarda gördüklerim için sana teşekkür etmek istiyordum.
TERCÜMEDİR
|
|
|
%3a+2007%eb%85%84+8%ec%9b%94&referrer=){kind=small}
