Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, pireler tellal iken, develer berber iken çiftliklerden bir çiftlikte iki araba atı varmış. Yıllardır aynı arabayı çeken bu iki at hiç geçinemezler, devamlı tartışır dururlarmış. Araba atlarının tartışması ne olabilir? Hızlı gidiyorsun-yavaş gidiyorsun, sağa çekiyorsun-sola çekiyorsun...
Derken, bir gün atlardan birinin ömrü tamam olmuş, diğer at yapayalnız kalakalmış.
Yalnız kalınca aklı da başına gelmiş: eski ortağını arar olmuş. Bütün yükün sırtına kalması bir tarafa, arkadaşsız kalması bir yana. Bir yandan tek başına arabayı çekerken bir yandan da "ne alemi vardı, güzel güzel arkadaşlık yapacağım yerde, gereksiz didişmelere bulaşmanın, fena hislerle boğulmanın, kırmanın, kırılmanın?" diye hayıflanmış durmuş.
 
Gün geçmiş, devran dönmüş. Sahibi bizim atın yanına yeni bir at daha almış. Almış da, atımız bu sefer yeni atla didişmeye başlamış: hızlı gidiyorsun-yavaş gidiyorsun, sağa çekiyorsun-sola çekiyorsun... tıpkı eski günlerdeki gibi... tıpkı eski arkadaşı gibi...
Neyse ki bunu fark etmesi uzun sürmemiş. Fark eder etmez de, ahırın en bilgesi eşeğin yanında soluğu almış.
Eşek, atın hikâyesini sonuna kadar sessizce dinlemiş. Sonra konuşmuş: "hatanı fark etmen de bir erdemdir. Senin derdinin bir çaresi var. Var ama sen uygulayabilir misin, onu bilmem."
"Amman" demiş bizim at, "varsa söyle, vallahi uygulayacağım, billahi uygulayacağım. Çünkü kendimden utanır oldum, kendi yüzüme bakamıyorum."
"Peki" diye devam etmiş eşek, "Uygulayabilirsen hem mutlu olur, hem de mutlu edersin."
 
Şunu düşün:
Bundan seneler, seneler sonra ölmüş olacaksın.
Bundan seneler, seneler sonra o arkadaşın da ölmüş olacak.
Bundan seneler, seneler sonra sen ve şu çevrende gördüğün hiç  kimse artık hayatta olmayacak. Bizim yerimize yepyeni, bambaşka bir nesil hayat sürüyor olacak. Onlar da ölecekler, yerlerine yeni bir nesil gelecek.
Bunu her gün hatırlayabilirsen, önceden içinde büyüttüğün olumsuzlukların -aslında- nasıl da incir çekirdeğini doldurmadığını fark edeceksin ve içindeki sevgi açığa çıkmaya fırsat bulacak."
 
http://groups.google.com.tr/group/bursaforum

 

 

Once upon a time there were two cart-horses. They worked together for many years, pulling the cart of a peasant. Over the years, they often argued with each other, complaining that the other was not keeping to its side, or was going just a little too quickly or just a little too slow.
One day, one of the two horses suddenly died.
The remaining horse was very upset about this.
It realized that in all the time that they had worked together, it had not once told the other horse how much it valued its company and its faithful help in pulling the cart. Now the chance was gone forever.
The horse also reflected on all the squabbles they had had. It suddenly understood that it need not have taken offence as easily as it had done, that it need not have borne as many grudges, that it could have been less arrogant, in short, it realized that it had wasted all the energy that had been available for friendship and kindness on unworthy and unnecessary thoughts and emotions.
The horse was ashamed and resolved to lead a different life in future. Whoever its new partner was going to be, things were going to be different.
But time passed, and the horse forgot. One day, it caught itself in exactly the same kind of behavior that it had sworn never to engage in again.
The horse could not understand why it had returned to its old ways.
That evening, in the stable, the horse decided to seek out the peasant's donkey, which had a reputation for wisdom among the animals.
The donkey listened to the horse's story. Eventually, it replied. "It is good that you have noticed what has happened. If you truly want to change, this is possible; but it will, for a long time, cost you your peace of mind. Are you prepared to accept this?"
The horse replied that it definitely did not want to return to its old ways. Anything was better than that.
So the donkey continued, "There is one very simple, and at the same time very hard thing that you have to do. Remember every day that one day, perhaps today, perhaps many years from now, you will die.
Remember every day that the horse next to you will die.
Remember every day that every other creature you will see, will one day die.
Remember that all animals alive today are part of a wave, which will soon break and be lost on the beach forever, to be followed by a new wave, and another, and another.
No wave is permanent. The only thing that is permanent is the ocean."
There were tears in the horse's eyes.
The donkey continued, "Only if you remember death will you become strong-willed and alert enough not to postpone love. This is my advice to you, and in following it, perhaps one day you may come to know that which is deathless."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Allah cc, O'nun için vazgeçtiğinize karşılık, yerine çok daha iyisini vermeyecek mi sanıyorsunuz?
 
http://groups.google.com.tr/group/bursaforum

 
"pearls", kunwari kanya

Jenny was a bright-eyed, pretty five-year-old girl.
One day when she and her mother were checking out at the grocery store, Jenny saw a plastic pearl necklace priced at $2.50. How she wanted that necklace and when she asked her mother if she would buy it for her, her mother said, "Well, it is a pretty necklace, but it costs an awful lot of money. I'll tell you what. I'll buy you the necklace, and when we get home we can make up a list of chores that you can do to pay for the necklace. And don't forget that for your birthday Grandma just might give you a whole dollar bill, too. Okay?"
Jenny agreed, and her mother bought the pearl necklace for her. Jenny worked on her chores very hard every day, and sure enough, her Grandma gave her a brand new dollar bill for her birthday. Soon Jenny had paid off the pearls.
How Jenny loved those pearls. She wore them everywhere to kindergarten, bed, and when she went out with her mother to run errands. The only time she didn't wear them was in the shower - her mother had told her that they would turn her neck green. Now Jenny had a very loving daddy. When Jenny went to bed, he would get up from his favorite chair every night and read Jenny her favorite story. One night when he finished the story, he said, "Jenny, do you love me?"
"Oh yes, Daddy, you know I love you," the little girl said.
"Well, then, give me your pearls."
"Oh! Daddy, not my pearls!" Jenny said. "But you can have Rosie, my favorite doll. Remember her? You gave her to me last year for my birthday. And you can have her tea party outfit, too. Okay?"
"Oh no, darling, that's okay." Her father brushed her cheek with a kiss. "Good night, little one."
A week later, her father once again asked Jenny after her story, "Do you love me?"
"Oh yes, Daddy, you know I love you."
"Well, then, give me your pearls."
"Oh, Daddy, not my pearls! But you can have Ribbons, my toy horse. Do you remember her? She's my favorite. Her hair is so soft, and you can play with it and braid it and everything. You can have Ribbons if you want her, Daddy," the little girl said to her father.
"No, that's okay," her father said and brushed her cheek again with a kiss. "God bless you, little one. Sweet dreams."
Several days later, when Jenny's father came in to read her a story, Jenny was sitting on her bed and her lip was trembling. "Here, Daddy," she said, and held out her hand. She opened it and her beloved pearl necklace was inside. She let it slip into her father's hand. With one hand her father held the plastic pearls and with the other he pulled out of his pocket a blue velvet box.
Inside of the box were real, genuine, beautiful pearls.
He had them all along. He was waiting for Jenny to give up the cheap stuff so he could give her the real thing. So it is with our Heavenly Father. He is waiting for us to give up the cheap things in our lives so that he can give us beautiful treasure. Isn't God good?
Are you holding onto things which God wants you to let go of?
Are you holding onto harmful or unnecessary partners, relationships, habits and activities which you have become so attached to that it seems impossible to let go?
Sometimes it is so hard to see what is in the other hand but do believe this one thing...
God will never take away something without giving you something better in its place.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sağlık 2000

 

 

 

 

● Okuyarak zengin olunmayacağını söyleyin. Çevrenizden örnekler göstererek çocukları kısa yoldan zengin olmaya özendirin.
 
● Okulda verilen bilgilerin hayatta hiçbir işe yaramadığını söyleyerek onları okuldan soğutun.
 
● İşportacıların bile öğretmenlerden fazla kazandığını söyleyerek çocukların öğretmenlerine karşı olan saygılarını baltalayın.
 
Hikâye
 
Bugüne kadar Bektaş usta kadar tembel ve gamsız bir adama rastladığımı hatırlamıyorum. Ayakkabı tamircisi olan bu adama ayakkabı getiren bir müşteri haftalarca beklemek zorunda kalırdı.
Müşteriler üstüste geldiği zaman işlerinin açıldığına sevineceği yerde yüzünü ekşitir, "Allah'ım, bir gün olsun rahat yüzü görmeyecek miyim? Ömrüm hep çalışmakla mı geçecek?" diye yakınırdı.
Zamanın çoğunu yaşlı emeklilerle çene çalarak geçirir, ayakkabı tamir ederek zengin olunamayacağını söylerdi. Bütün ümidini piyango biletine bağlamıştı. Her seferinde bir milli piyango bileti alır, zengin olduğu takdirde neler yapacağını planlardı. Hafta sonlarını ve bayram günlerini çok sever, sabahları geç saatlere kadar yataktan çıkmazdı. Onun kadar uykuyu seven bir adam daha gösterilemezdi.
 
Bektaş ustanın üç oğlu vardı. Çocukları da babalarına çekmişti; sabahları yataktan kalkmak istemezlerdi. Anneleri onları kaldırabilmek, kahvaltılarını yaptırmak için sert davranmak zorunda kalırdı. Okula nazlana nazlana giderler, çoğu zaman kitaplarını veya defterlerini evde unuturlardı. Evde ders çalıştıklarını, kitap yüzü açtıklarını gören olmazdı. Çünkü okuyarak zengin olunamayacağını babalarından öğrenmişlerdi. Tembellikler bir tarafa, çok da yaramazdılar. Mahallede bir mahallenin camı kırılsa önce Bektaş ustanın kapısına gelirler, "Mutlaka senin haylazlar yapmışlardır" derlerdi.
 
Çocuklar yarı aç yarı tok büyüdüler, koca delikanlılar oldular. Ne okumuşlar, ne de bir meslek edinmişlerdi. Babaları öldükten sonra tam bir sefaletin içine düştüler. Çalışmaya alışık olmadıkları için hiçbir işte sebat edemediler. Her gittikleri yerden kovuldular. Ekmek parası bulabilmek için sonunda ufak tefek kanun dışı işlere bile bulaştılar.
 
Ama en azından bir işe yaradılar; babalar, anneler çocuklarına Bektaş ustanın çocuklarını göstererek şöyle diyorlardı: "İşte tembellerin sonu budur."
 
 

Crab Book, C.G.Salzman